سلام

گفته بودم ماجرای ام اس گرفتنمو تعریف میکنم اما دیدم هیچ کدوم از وبلاگ دارای ام اسی تعریف نکردن! شاید برخی خودشون هم دلیلشو ندونن اما چیزی که مسلمه این بیماری بخاطر خودخوری یا غصه خودن زیاد و استرس و فشار عصبیه...من از بچگی آدم خودخوری بودم اما تو سال اخیر اتفاقاتی افتاد که...

خب دیگه قرار شد تعریف نکنم اما از خاطراتم میگم:

با مامان و خواهرم رفتیم برا ام آر آی. مامان نگران بود و گریه میکرد یادمه نزدیک به نیم ساعت اون تو بودم...دیگه صدای تالاق و تولوق اون تونل برام عادی شده بود...تا این که یه آقاهه اومد یه آمپول تزریق کرد تو دستم. احساس کردم تمام تنم می لرزید ناخود آگاه بقیه ی مدت رو می لرزیدم...وقتی اومدم بیرون مامان داشت گریه میکرد و من خنده م گرفته بود!  

بعد رفتیم اسکن و یه سوزن زدن تو رگ دستم از این سوزنایی که تهش بازه و از اون سوراخ مواد رو تزریق می کنن. یهو خون از دستم فواره زد... . خواهرم طبق معمول در این جور مواقع غش کرد و یهو افتاد رو صندلی من خیلی ترسیدم و فقط داد می زدم و کمک میخواستم خون دست من همه جا پاشید...یه دکتر اومد دست منو بست یکی اومد خواهرمو بلند کرد...خدا رو شکر طوریش نشد...حالا که بهش فکر میکنم کلی خندم می گیره دکتره میگف این اومده مواظب تو باشه یکی باید هوای خودشو داشته باشه!!!

جواب ام آر آی رو خواهرم گرفت...زنگ زد خونه، اول کلی با من احوال پرسی کرد بعد دادم به مامان...بعد از چند دقیقه مامان رنگش پرید...مث آدمی که از حال رفته افتاد رو زمین من گفتم چی شده؟ اولش بهم نگفت بعد گفتن یه مریضی عادیه که چیز مهمی نیس...نمی دونم چرا اون موقع حرفشونو باور کردم؟!

گفتن باید 4 یا 5 روز بخوابم بیمارستان...بعد دیگه همه چی خوب میشه.رفتم بیمارستان از فضای اونجا و بوی بد داروها خوشم نمی اومد.روز اول خوابیدم رو تخت یه سرم بهم وصل کردن و چه دردناک بود...8 ساعت تمام روی اون تخت بودم و بخاطر سرم مدام باید میرفتم دستشویی. بعد یه مشت آزمایش و اسکن و ... گفتن قند و نمک خونت بالاست و نباید قند و نمک بخوری (این از همه دردناک تر بود...) اتفاقا من همون روز کلی شکلات خورده بودم!!! جالب اینجا بود که من تحمل بیمارستان رو نداشتم و شبا جیم می شدم! البته با کلی مکافات اگه هم اجازه نمدادن تو وقت ملاقات در می رفتم!!!

روز دوم همین که وارد اتاق شدم بالا سر تختمو دیدم که نوشته شده بود: ms یهو مو به تنم سیخ شد من به خوبی این بیماری رو می شناختم...مالتیپل اسکلروزیس...به خواهرم گفتم این چیه؟ فورا از بالا سرم کندش و گف هیچی شاید اسم داروته...چقد دلم میخواست باور کنم...از پرستاره پرسیدم این همون مالتپل اسکلروزیسه؟ خندید و گفت: رشته ت تجربیه؟ گفتم آره...اون موقع فک کردم دنیا رو سرم خراب شده...اما حالا خنده م میگره...اون موقع تازه فهمیدم منو بخاطر اینکه بیماریمو نفهمم تو بخش ام اسی ها نذاشتن مامانم می گف بعضی ها حالشون وخیمه نمی خواس من ببینم که بترسم...بعد از اون چند روز دستم کبود کبود شده بود. روز آخر یه پرستار هر جای دستمو میگشت سرم رو بزنه پیدا نمی کرد هی میزد هی در میاورد...و اون وقت خدا صبر عجیبی بهم داده بود...

روزها گذشت الان حدود 7 ماهه...و من هر هفته "سینووکس" عزیز ! رو تزریق می کنم...

حالا خوشحالم خیلی خوشحال بخاطر اینکه یه کوچولو نعمت بزرگ خدا_سلامتی_ رو حس کردم... الان کاملا سالمم...خدا رو شکر هیچ مشکل جسمی ندارم و دکتر گفت ام اس من خفیف بوده و 100 درصد بهبود پیدا می کنم . اولاش خیلی برام سخت بود هر هفته تزریق یه ماده ی دردناک و بعدش تب و لرز و ...اما حالا برام عادی شده و خدا رو شکر میکنم که الان درمانی برای این بیماری هست...

تو این روز های پر برکت، دعا برا بیماران رو از دل های زلالتون دریغ نکنید...